Ζεστά πουλόβερ, τυλιγμένα κασκόλ, σκούφοι γάντια, κόκκινες μύτες, γρήγορο περπάτημα αναπνοές που αχνίζουν την ώρα που τα πορτοκαλί φώτα της πόλης ζεσταίνουν οπτικά την ατμόσφαιρα. Η αίσθηση ενός ζεστού σπιτιού, η θαλπωρή που φτάνει μέχρι την καρδιά...Γέλια, φωνές, φίλοι, επιτραπέζια, jazz -as I sit and watch the snow falling down... Μία μεγάλη, σφιχτή αγκαλιά να χαθείς μέσα της...
Ο χειμώνας με τους ανθρώπους στις αληθινές μας διαστάσεις...τις ιδανικές...Εκείνες που μόνο εμείς ξέρουμε και κάτι χειμωνιάτικα απογεύματα αφήνουμε για λίγο την πόρτα ανοιχτή ...
Ο χειμώνας με τους ανθρώπους στις αληθινές μας διαστάσεις...τις ιδανικές...Εκείνες που μόνο εμείς ξέρουμε και κάτι χειμωνιάτικα απογεύματα αφήνουμε για λίγο την πόρτα ανοιχτή ...
1 comment:
Οι λέξεις στο αχνισμένο τζάμι, οι μνήμες που ζωντανεύει η μυρωδιά απ' το αναμμένο τζάκι, το απαλό άγγιγμα του μάλλινου γαντιού, o παγωμένος αέρας στα πρόσωπά μας, η αναμονή του χιονιού, το λευκό και το γκρι, τα γυμνά κλαδιά των δέντρων και τα σύννεφα ανάμεσα... Σαν το χειμώνα οι ψυχές να 'ναι πιο ζεστές.
Post a Comment