Peculiar Stockholm Syndrome


πόσαχρόνιαμπορείέναςάνθρωποςναμένεικολλημένοςσεμιαιδέαευτυχίαςπουήτανπάντοτεέναλαμπερόκαλογυαλισμένο
ΨΕΜΑ

Τέλος εποχής;

"Ή θα προχωρήσεις μπροστά

ή η ζωή θα σε αφήσει πίσω της...

Η επιλογή δική σου..."

μου είπε...

Oblivion

I wish to forget
To be astonished by the sun again
To feel the warmth of a stary night
Upon my heart
I wish to discover my loneliness
Again
But not with you
I wish to reinvent my memories
To delete your scars
To my thoughts
I anticipate for a strong hand
Holding mine
While playing blindfold
Without terms
Without me or you
I wish to have back
All that is mine
If not
I want to shut down

Silence…

I want to forget

Κάθε όνειρο στο χάρτη

Κάποτε είδα την αλήθεια

ένα τρένο περιμένοντας...

όμως χάθηκε στα βάθη

του ορίζοντα χορεύοντας

μα το ξέρω πως στο τέλος

κάθε πόθος, κάθε δάκρυ

κάθε πόλη κάθε δρόμος

κάθε ορίζοντας στο χάρτη

κάπου ΟΛΑ γίνονται ΕΝΑ

καθώς μικραίνει η μέρα...

Μ.Φάμελλος

Cold Seek

Ζεστά πουλόβερ, τυλιγμένα κασκόλ, σκούφοι γάντια, κόκκινες μύτες, γρήγορο περπάτημα αναπνοές που αχνίζουν την ώρα που τα πορτοκαλί φώτα της πόλης ζεσταίνουν οπτικά την ατμόσφαιρα. Η αίσθηση ενός ζεστού σπιτιού, η θαλπωρή που φτάνει μέχρι την καρδιά...Γέλια, φωνές, φίλοι, επιτραπέζια, jazz -as I sit and watch the snow falling down... Μία μεγάλη, σφιχτή αγκαλιά να χαθείς μέσα της...

Ο χειμώνας με τους ανθρώπους στις αληθινές μας διαστάσεις...τις ιδανικές...Εκείνες που μόνο εμείς ξέρουμε και κάτι χειμωνιάτικα απογεύματα αφήνουμε για λίγο την πόρτα ανοιχτή ...

Feeling the same way all over again...

Πόσα γράμματα ξεκίνησα να σου γράφω...άλλα τελείωσαν...τα περισσότερα όχι! Κάποια βρίσκονται στην καθησυχαστική ακαταστασία μιας τσάντας. Τις κουβαλώ πάντα μαζί μου από το πρωί μέχρι το βράδυ.
Το χαρτί έχει φθαρεί...στις άκρες στα τσακίσματα...ίχνη από τα ρουζ που ανοίγουν τυχαία και χτυπήματα από τα κάθε είδους αντικείμενα που στοιβάζω σε μια προσπάθεια να μην "ξεμείνω ποτέ από αυτό που μπορεί να έχω ανάγκη"...
Περιέργως. γλιτώνουν κάθε εκκαθάριση και παραμένουν μέσα, δεν πετάγονται,δε φυλάγονται κάπου με αγάπη και επιμέλεια
Είναι στην ενδιάμεση κατάσταση
όπως τα λόγια που δεν τόλμησα ποτέ να πω
οι γραμμές που δεν τους έδωσα ποτέ την ευκαιρία να διαβαστούν
αν όλα είναι θνητά, γιατί οι σχέσεις να παραμένουν αλώβητες, τα συναισθήματα ανέγγιχτα από το χρόνο;
μεγαλώνω
η πραγματικότητα επιβάλλει την υπαρξή της
ο χρόνος ανάδρασης μας είναι εκείνος που διαφέρει
αργώ αλλά καταλαβαίνω
οι καλές στιγμές πάντα τελειώνουν.
νομοτελειακά

και αφήνουν ρωγμές

και ένα ακόμη τέλος...

Αποστάσεις
σε χιλιόμετρα, σε μίλια, σε έτη φωτός, σε λέξεις, σε βλέμματα, σε προθέσεις, σε χαμόγελα, στο τί κοιτάμε και μετά στο τί βλέπουμε...

και αγώνας δρόμου στη συνέχεια, να νικήσουμε τα φυσικά μεγέθη, να μικρύνουμε την απόσταση...
να φτάσουμε στο

Μαζί...