Feeling the same way all over again...

Πόσα γράμματα ξεκίνησα να σου γράφω...άλλα τελείωσαν...τα περισσότερα όχι! Κάποια βρίσκονται στην καθησυχαστική ακαταστασία μιας τσάντας. Τις κουβαλώ πάντα μαζί μου από το πρωί μέχρι το βράδυ.
Το χαρτί έχει φθαρεί...στις άκρες στα τσακίσματα...ίχνη από τα ρουζ που ανοίγουν τυχαία και χτυπήματα από τα κάθε είδους αντικείμενα που στοιβάζω σε μια προσπάθεια να μην "ξεμείνω ποτέ από αυτό που μπορεί να έχω ανάγκη"...
Περιέργως. γλιτώνουν κάθε εκκαθάριση και παραμένουν μέσα, δεν πετάγονται,δε φυλάγονται κάπου με αγάπη και επιμέλεια
Είναι στην ενδιάμεση κατάσταση
όπως τα λόγια που δεν τόλμησα ποτέ να πω
οι γραμμές που δεν τους έδωσα ποτέ την ευκαιρία να διαβαστούν
αν όλα είναι θνητά, γιατί οι σχέσεις να παραμένουν αλώβητες, τα συναισθήματα ανέγγιχτα από το χρόνο;
μεγαλώνω
η πραγματικότητα επιβάλλει την υπαρξή της
ο χρόνος ανάδρασης μας είναι εκείνος που διαφέρει
αργώ αλλά καταλαβαίνω
οι καλές στιγμές πάντα τελειώνουν.
νομοτελειακά

και αφήνουν ρωγμές

και ένα ακόμη τέλος...